Unforgettable writer

A person reads a countless number of books during his/her life-time but there are only a few which can leave a permanent mark in us. 'Teacher Man' is such a remarkable book for me. The book is a memoir written by an Irish-American teacher and a writer Frank McCourt.

Most of all, I am fascinated by his compelling style of writing. The flow of writing is just amazing coupled with self-deprecating humour. He sounds brutally honest too. Each and every page is full of interesting accounts. He has described a teacher's life and classroom activities extraordinarily. He points out that a writer can write about anything; there should not necessarily be special events around to weave in writing. He compares "what goes inside our mind all time" with writing. McCourt says that when we make decisions to deal with our everyday life we are writing them in our mind. Really, he has an unbelievable story-telling talent.

McCourt had worked as a creative writing teacher in different New York high schools for 33 years. His career, however,  had not begun in a grand way. In the beginning his work was under-appreciated. As a result of this he had to move from one teaching job to another. In fact, he was out-of-the-box for 'the system' because he used to follow his peculiar pedagogy. He was more interested in his students' lived experiences, so he would devise lessons around those experiences. He writes that he felt guilty for not sticking to the curriculum. After going unrecognized for 15 long years he eventually got his voice in teaching. No matter at which school he taught McCourt's experiences with teenagers are always unforgettable and heart-touching. Overall, 'Teacher Man' is an excellent example to showcase how the ordinary events can be presented in an extraordinary way. McCourt's creative writing teacher's personality has been reflected in the entire book.

In addition, he also gives a tremendous hope to late boomers. It seems like there is no age bar for the writing career since McCourt  himself started writing after his retirement from the teaching job at the age of 60. He wrote his first book 'Angela's ashes' at the age of 66. After the publication of this book his life changed forever for the best. For instance, he won the National Book Critics Circle Awards and the Pulitzer Prize in 1996 and 1997 respectively for the same book. His popularity led him to meet President Bush, Lady Diana and other well-known personalities. All in all, be became an international celebrity after 60 and enjoyed his fame until he died in 2009 when he was 78 years old.  

 {The pictures on this blog are posted here with permission from their owners or have been gathered from various sources on the Internet. If you are the copyright-holder to any of the photographs herein do not hesitate to contact me. They will be swiftly removed if desired so.] 
  

So...Good

I was flipping through my old journal which I had written during my son Bishu's primary school days. My eyes stopped in an entry where I had expressed my disappointment on an answer given by an owner of the McDonald's while he was being interviewed by a bunch of students for their school magazine. The question was, "Have you got any advice for the readers of the magazine?" Obviously 'the readers' were the primary school students. The McDonald's owner's answer was, "Always have fun at school, don't take everything so seriously but when you turn 15 come and apply for McDonald's." At that time I thought that this man is encouraging the children to focus on work rather than on studies. This had made me furious for many days.

When Bishu hit fourteen I started listening to many job-related stories from him. Excitedly he used to tell me, "Mum, my friend X is turning 15 in July so he's preparing a job application," or "You know, my friend Y has started working at this/that place," or "When I turn 15 next year I'll also start working...." I was not so serious at that time, though.

The turning point in my thought process came when Bishu began analyzing his job options as soon as he turned 15 in March this year. I just could not believe he was that determined to secure a job for him. "Are you sure, you want to work?" I used to ask him time and again with disbelief. He always had a definite answer, "Yes." During the conversations with him I found out that all of his best buddies were working here and there and earning their own money. Now the penny dropped. I could understand the real meaning of the McDonald's person's response above.

I have read that one of the important needs of adolescent children is to gain independence. They want to act more like adults. From this perspective, earning their own money can be a confidence booster for them. However, in our culture a 15 year old child never goes out searching for a job under normal circumstances; which is why I was quite amused to see Bishu considering getting a job.

After conducting a significant amount of research Bishu decided to work at KFC. Then he proceeded accordingly. After going through the various levels of interviews and training programs he eventually  started working.

When he received his first payslip I asked him, "How do you feel to earn your own money, Bishu?" I saw his eyes light up as he smiled broadly and replied, "A sense of pride. Now I can spend my own for the things I like. It's so....Good."

After seeing him working for a period of time, I was positively surprised when his academic performance at school did not show any sign of decline. That is when I realized that the owner from McDonald's was not in fact trying to corrupt the young minds at all! In Australian culture, it is evident that parents accept that their kids getting a job is a part of growing up - something to be approached with a sense of hope rather than despair. Well, you learn something new everyday!

आहा, त्यो उत्साह!

'दशैं' शब्दले नै मेरो मनमा एक मिठो संगीत बज्न थाल्थ्यो! 'बल्ल घर जान पाइने भइयो, मुवां, बुवालाई भेट्न पाइने भइयो, उहाँहरुको हातबाट टिका र आशिर्वाद थाप्न पाइने भइयो,' भन्ने सोचेर म पुलकीत हुन्थें। त्यसैले अरु बेला घर गैयोस् कि नगैयोस् दशैंमा त जसरी जानुपर्छ भन्ने मान्यता मेरो थियो।

यस्तै एक दशैं म सम्झन्छु। त्यतिबेला हामी कीर्तिपुरमा बस्ने गर्थ्यौं। छोरो विशु ५-६ वर्षको थियो। श्रीमान् को अफिस फूलपातीदेखि मात्र छुट्टी हुने हुनाले हामीले घर, दमक जानका लागी त्यही दिनको टिकट काटेका थियौं। हाम्रा साथमा भतिजी लूना पनि जाने भई। पूर्व जाने बस बिहानको ४ बजे नै छुट्ने र कीर्तिपुरबाट त्यति बिहानै बसपार्क जान ट्याक्सी नपाइएला, बच्चा पनि सानु भएकाले गारो होला भन्ने विचार गरि हामीले अघिल्लो दिन बेलुकै गएर बसपार्क छेउको लजमा बास बस्ने निधो गर्यौं र लज पनि बेलैमा बुक गर्यौं।

हाम्रो योजना मुताविक हामीले बेलुका बेलैमा खाना पकायौं, खायौं। लूना बिजुली बजारबाट दिउँसै कीर्तिपुर आएकी थिई I घरको सब काम टाक्टुक् सकी घाम नअस्ताउँदै चार जनाको हाम्रो टोली हाँस्दै, गफ गर्दै कीर्तिपुरबाट बाटा लाग्यो। लजमा रात बिताउन पाउँदा विशु पनि मख्ख पर्यो।

बसपार्कमा  भएको घारघार र घुरघुर अनि हल्ली र खल्लीले भोलि पल्ट बिहान २ बजे देखिनै हाम्रो निंद्रा खुल्यो। के सुतिरहनु भनि बेलैदेखि उठेर हामी नित्य कर्ममा लाग्यौं। सबभन्दा पहिले लूना बाथरुम गई। एकछिनपछि ऊ भित्रैबाट चिच्याई, "काका, साबुन छैन त! केले हात धुनू ?" हामीले घरबाट हिंड्दा मन्जन-बुरुस चाहिं सम्झेर बोकेछौँ तर साबुन भने बोक्न बिर्सिएछ। त्यति राती नै अब कता साबुन किन्न जानू ? त्यतिन्जेलमा लूना बाहिर आइसकेकी थिई।  त्यसैले काका चाहिंले केहीबेर सोचेर जुक्ति लगाउनु भयो, "लूना, मन्जनले पनि एन्टीसेफ्टिकको काम गर्छ। त्यसैले मंजनले नै धोइदे हात !" एकछिन त लूना अक्मकाई तर 'मरता क्या नकरता' भने झैं गरी बाथरुममा छिरी र मंजनले दली दली हात धोई। पछि हामीले नि उसैलाई पछयायौं।

तीन, सवा तीन बजेसम्म हामी सबै ठीकठाक पर्यौं।  बस छुट्ने पीरले अगिल्लै दिनदेखि बसपार्क छेउ बास बस्न आएका हामी ठीक परेपछि के लजमै अडिएर बस्न सक्थ्यौं र? आफ्ना झोला झाम्टा बोकेर लाग्यौं टुंगैतिर। त्यति रात्तिनैदेखि बसपार्कमा चहल पहल शुरु भैसकेको थियो। तर हाम्रो बसको भने त्यहाँ अत्तो पत्तो थिएन। हुन् त चार बज्न अझै निकै बेर पनि त बाँकी थियो। हामी यता उति घुम्यौं, चिया सिया खायौं। यति गर्दा बल्ल चार बज्यो। बस नदेखेर विशु अधीर  हुन थाल्यो। उसलाई फकाउँदै  हामी बस आउने बाटातिर हेर्न थाल्यौं।  नभन्दै ४.३० बजेतिर घ्यार घ्यार गर्दै हाम्रो बस आयो। 'बेलैमा बस आयो, अब बेलुकाको भात खान त टुप्लुक्कै घरमा!' भन्ने सम्झी हामी निकै उत्तेजित पनि भयौं।

ओहो! दशैंको बेलाको भीड! बसमा चड़न सबैलाई हतार! ठेलाम ठेल! तिनै मान्छेको भीडमा हामी पनि हेलियौं र आफ्ना सीटमा गएर बस्यौं।  अब बस हिंड्ला छैन, तब बस हिंड्ला छैन। सबै यात्रु अधैर्य भैसके! बस चलमलाउने अत्तो पत्तै पो छैन। "के भाको? किन बस नहिंडेको? ए गुरुजी, चार बजे नै बस छुट्छ भनेर हामीलाई रात्तिनै बोलाउने अनि अहिले चैं बसपार्कमा खर्काउने?… " अनेक थरीका तातेका स्वरहरु सुनिन थाले! तैपनि अहँ बस हिंडेन। बस्ता बस्ता हामी पनि अलि तात्न थाल्यौं! "हिजोदेखि आएर लजमा बसेको नि बेकारै भयो! यतिबेलासम्म त कीर्तिपुरबाटै मजाले आइपुगीन्थ्यो नि!" म जंगीन थालें। लूना र विशु "त्यही त! त्यही त!" भन्दै सही थाप्न थाले। बल्ल बल्ल नौ बजेतिर कछुवाको तालमा हाम्रो बस अगाडी बढ्यो।

अर्को चुनौती कलंकीको भीड छिचोलेर अगाडी बढ्नु थियो। बाटाभरी गाडी पूरा सलाईका बट्टामा सलाईका काँटी मिलाएर राखेजस्ता थिए। अलेली अलेली सरेको बस कलंकी चोकमा आइपुगे पछि त ठप्पै भयो! हामीलाई भने कीर्तिपुरका आफन्तले झलमल्ल घाम लाग्दा समेत हामीहरु यहीं हल्लिरहेको देखेर खिल्ली उडाउलान कि भन्ने त्रासले छोपेको थियो! जे होस्, एघार बजेतिर बल्ल हाम्रो बसले कलंकी छोड्यो।

एउटा अर्को आपतले हामीलाई भारदहमा पर्खिरहेको रहेछ। कुरो के रहेछ भने, हामीभन्दा अगाडी गएको एउटा बसले एक स्थानीय व्यक्तिलाई किचेर मारेको रहेछ। यो घटनाले क्रोधित बनेका स्थानीयबासीहरुले अरु बसलाई घटनास्थलबाट  अगाडी बढ्न दिएका रहेनछन। हाम्रो बसको ड्राइवरचाहिं कत्तिन 'हीरो' पल्टेर सुँइंयँ बस लाने भएको! अनि त के थियो र? त्यो बसलाई त चारैतिरबाट लोकलहरुले घेरी हाले नि! एकैचोटी त्यत्रो भीड एउटा जाबो बसमाथि खनिएको मैले पहिले कहिले पनि देखेकी रहिनछु। ए, लोग्नेमान्छे त लोग्नेमान्छे भैहाले! आईमाईहरु पनि यति माथिमाथि सारी सुर्किंदै दुई हातमै ढुंगा बोकेर गडडड...कुदेर आए। के भएको राम्रोसंग कुरो बुझ्न नपाउंदै हाम्रो बसमा डाङडाङ र  डुंगडुंग ढुंगा बर्सिन थाले! झ्यालका शीशा चड्याम र चुडुम गर्दै फुटेर कोई बाहिर कोई भित्र झर्न थाले! भयभीत यात्रुहरु ज्यान जोगाउन बसको सीट्मुनी पस्न थाले! मेरा श्रीमानले पनि लूना र विशुलाई सीट्मुनी खांद्नुभयो! मँचाहिं परें मोटी! बसको सीट मुनि पस्न नसक्ने! त्यसैले टाउको निहुर्याएर भुँईमा थ्याच्च बसें। श्रीमान पनि सीटमुनि पस्नुभयो। एकछिनपछि डाङडुंग सुनिन छोड्यो र मान्छेहरु बिस्तारै बिस्तारै  सीटमुनिबाट निस्किन थाले। दशा यतिले टर्यो भनेको त किन टर्थ्यो ? बाहिरबाट "बसमा आगो लगाउनुपर्छ,बसमा आगो लगाउनुपर्छ," भन्ने उत्तेजित सामूहिक स्वर सुनिन थाल्यो। "आज चाहिं पक्कै मर्ने भईयो!" हामी सबैका मनमा यही कुरो गुञ्जियो। त्यतिबेलै कसको मनमा देवता पसेछन् कोनि! "प्यासेन्जरलाई बाहिर निकालेर मात्र आगो झोस्नुपर्छ," भनेको सुनियो। एकै छिनमा "ल ल,प्यासेन्जरजति फटाफट बाहिर आउने," कसैले निर्देशन दियो। लामु सास तान्दै बसबाट वर्लेर हामी अरु मान्छेलाई पच्छयाउँदै नजिकैको मन्दिरतिर कुद्यौं।

त्यतिबेला रातीको यस्तै दश बजेको हुँदो हो। हामीलाई आफ्नु पुनर्जन्म भएजस्तो लागिरहेको थियो।त्यसैले सबैको अनुहारमा विजय मुस्कान छरिएको थियो। केटाकेटी मान्छे निन्द्रा लाग्यो होला भनेर मैंले  विशुलाई भनें, "विशु, अब कतिबेर यहाँ पर्खिनु पर्ने हो! तँ एकछिन आइज मेरो काखमा सुत्। " विशुले चारैतिर हेर्यो र सोध्यो, "अनि सिरक खोइ त? सिरक नभई म त सुत्न सक्तिन। " ज्यान जोगाउनै त्यस्तो मुस्किल परिरहेको बेलामा विशुको सिरक-मोहले हामीलाई हाँस उठायो। निकै बेर लगाएर स्थानीयबासी, पुलिस र बस स्टाफले कुराकानी मिलाए। त्यसैले हाम्रो बस फेरी बाटा लाग्ने भयो। "धन्न लामखुट्टेको टोकाई सहेर यो मन्दिरमा रात बिताउनु परेन," भन्दै हामी बसतिर तेर्सियौं।

अबको हाम्रो यात्रा अझ  स्मरणीय थियो। बसका झ्याल एउटई थिएनन् ! बाहिरको सबै चिसो हररर… भित्रै पस्थ्यो। घन्द्रंग घन्द्रंग गर्दै तूफान बस कुध्थ्यो। त्यत्रा ढुङ्गाको वर्षा हुँदा पनि धन्न एकजनालाई बाहेक बसका अरु यात्रुलाई चोट लागेको रहेनछ। तर बिचारी एउटी केटीलाईचाहिं दशा नै लागेको रहेछ,  त्यो दिन! खासमा उसको सीट पछाडी रहेछ।  तर अगाडी बस्ने लोभमा कुनै भला मानुससंग  उसले आफ्नु सीट साटेकी रहिछ। यसरी अगाडीबाट हानेको ढुङ्गाले उसको अनुहारमा सिधै लागेछ ! ड्राइवरहरुले औषधी पसलमा लगेर मलमपट्टि त गरिदिएछन! तर बिचरीका आँखाबाहेक अनुहारमा सबैतिर पट्टि बाँधेर हेरिनसक्नु बनाइदिएछन! खासमा उ को हो चिन्न असम्भव थियो! हाम्री लूनालाई अब घरमा त्यो केटीका आफन्तले उसलाई कसरी चिन्ने होलान् भन्ने ठूलो चिन्ता थियो।

अन्तमा रातको भन्नु कि बिहानको २ बजेतिर हामी दमक चोकमा वर्लियौं। ट्याक्सीमा चढेर सरर… घरतिर लाग्दा त्यो यात्रामा के के वाधा आए भन्ने कुरा हामीले बिर्सिसकेका थियौं। 'बल्ल सहिसलामत घर आइपुगियो' भनेर हामी फुरुक्क फ़ुर्किएका थियौं। दशैंको रमाइलो, बाबु - आमासंगको भेट, टिका, जमरा, आशिर्वाद जस्ता कुराको नशाले हामी पूरा लठ्ठीएका थियौं।

सधैं सम्भव नहुन सक्छ। तर सम्भव भएसम्म, घरमा बाबु-आमा रहेसम्म जस्तासुकै समस्या आइलागे पनि दशैंमा घर जानु जस्तो रमाइलो केही हुँदैन। फेरि सबैलाई सधैं यस्तो सौभाग्य कहाँ प्राप्त हुन्छा र?

(माईसंसार.कम् मा  प्रकाशित, बिहीबार, सेप्टेम्बर २५, २०१४)        

 {The pictures on this blog are posted here with permission from their owners or have been gathered from various sources on the Internet. If you are the copyright-holder to any of the photographs herein do not hesitate to contact me. They will be swiftly removed if desired so.]